Roddelen: doe jij lekker mee?

“Je roddelt graag?”

Deze retorische vraag stond onlangs ergens tussen mijn reacties.
Hoe de vraagsteller tot deze conclusie is gekomen, is mij onduidelijk.
Hij kent mij niet in real life, maar in plaats van dat ik daar dan mijn schouders voor ophaal, stoort het mij dat die ‘conclusie’ daar zwart op wit staat.

Als ik namelijk ergens een godsgruwelijke hekel aan heb, dan is het roddelen.
Dit woord staat niet in mijn woordenboek. Ik doe daar niet aan mee. Never nooit niet.
En dus wil ik daar niet van ‘beschuldigd’ worden.

Ik ken ze wel, roddelaars. Ik laat ze gewoon praten. Het gaat mijn ene oor in, en het andere uit.
Suggestief gestelde vragen om van mij informatie te krijgen over die ander worden door mij niet beantwoord.
Laten ze het lekker rechtstreeks aan die persoon vragen.
Ik vind het sneaky, laf en een zielige eigenschap.

Wat ik mij afvraag is waarom sommige mensen zo’n sterke behoefte hebben om een ander zwart te maken?
Is het uit onzekerheid over zichzelf? Jaloezie? Of juist uit woede?
Willen ze zichzelf verheffen boven de ander door kwaadsprekerij?
Of roddelen ze over anderen om hun eigen zielige leven niet onder ogen te hoeven komen?

Iemand die mij iets in vertrouwen verteld kan er op rekenen dat de inhoud van ons gesprek onder ons blijft.
Wanneer onze wegen na dat gesprek scheiden, sluit ik de toegangsdeur naar de inhoud ervan en die gaat pas open wanneer ik weer met diezelfde persoon praat.
In die periode daartussenin blijft die deur gesloten.

Dus…advies voor de roddelaar(ster): houd je met je eigen zaken bezig, leef en laat leven en maak jezelf niet belachelijk door dat geroddel.
Uiteindelijk val je door de mand en kotst iedereen je uit.

Ik zeg: niet doen!

iQuote #79 Even in laten trekken

‘Plakbandjes op kasten en deuren verwijder je heel makkelijk met wat lampolie en een watje.
Even in laten trekken en daarna met een theedoek schoonwrijven.’

~ Uit: ‘Hoe schoon is jouw huis?’ van Marja en Liny ~

hihi….tis weer eens wat anders

Laat je verrassen door Hipstamatic

Ik ben een groot liefhebber van de Hipstamatic-app op mijn iPhone.

‘Digitale fotografie heeft nog nooit zo op analoog geleken. De Hipstamatic brengt de looks, het gevoel, de onverwachte schoonheid en plezier van plastic speelgoedcamera’s van vroeger terug! De Hipstamatic bewaart de eigenaardigheden van het fotograferen zoals dat vroeger was maar geeft je wel de mogelijkheid om lenzen, filmrol en flitserinstellngen in te stellen met een veeg van je vinger.’ aldus de productomschrijving van Hipstamatic in de App Store.

Door de diverse combinaties van ‘lenzen’, ‘filmrolletjes’ en/of ‘flitsers’ zijn de mogelijkheden eindeloos.
Wanneer je je iPhone schudt, kun je van lens/rolletje verwisselen en omdat je van te voren niet weet waarmee je fotografeert zijn de foto’s meestal verassend leuk.
Je kunt deze functie ook uitschakelen en favoriete combinaties kun je opslaan zodat je die de volgende keer snel kunt instellen.

Hieronder geef ik je een indruk van de foto’s die je kunt maken met deze app op je iPhone:

Hetzelfde huisje ergens in een bos in Duitsland:

Dezelfde paddestoelen aan een boom:

Ook bloemen komen verrassend mooi op de foto:

Tot slot nog wat kiekjes uit de Ardennen:

En ik kan het niet laten…eentje van Bo-Yi:

iQuote #78 Volmaakt

‘Niets is saaier dan volmaaktheid.’

~ Bert Wagendorp ~

Te dicht naar het midden

Gisteravond bracht ik mijn zoon met de auto naar de voetbaltraining.

Onderweg moest ik ergens rechtsaf een zijstraat in.
In die straat stonden twee auto’s te wachten om rechtdoor de straat uit te rijden.
Vooraan een Jeep en daarachter een vrouw in een personenauto.
De vrouw stond nogal in het midden van de straat waardoor ik nauwelijks de straat in kon rijden.
Zuchtend manoeuvreerde ik mijn auto tussen die van haar en de lantaarnpaal rechts van de straat.

“Mamma, die mevrouw kan er ook niets aan doen dat ze daar zo staat” sprak mijn zoon mij bemoedigend toe.

“Dat weet ik wel, schatje, maar ze staat veel te dicht naar het midden.”

“Dat bedoel ik niet, ze kan niet helpen dat ze daar zó staat…ze is blond.”

iQuote #77 Transformatie

‘Besteed geen tijd aan het rammen op een muur,
hopende dat hij transformeert in een deur.’

~ Coco Chanel ~

Vind ik leuk

Ik beschouw mijzelf als een redelijk intelligente vrouw.
Toch zijn er hele basale dingen die ik niet weet/wist. Zo weet ik pas sinds kort dat, nadat er bij voetbal een doelpunt is gescoord, de bal teruggaat op de middenstip. Dat was mij nog nooit opgevallen. Op tv krijg je namelijk tig herhalingen van het doelpunt te zien, en tegen de tijd dat ze daarmee klaar zijn, is het spel alweer hervat. En wanneer ik naar een wedstrijd van mijn zoon sta te kijken, sta ik meer te beppen met andere moeders dan dat ik oplet wat er in de wedstrijd gebeurd. Dus langs de zijlijn was mij dat ook nog nooit opgevallen. Wanneer mijn zoon heeft gescoord moeten andere moeders mij daar zelfs attent op maken. Ik schaam mij diep.

Een ander nieuw weetje voor mij, is de functie van Facebook. Wat natuurlijk iedereen al weet behalve ik (blond, blonder, blonTst) is de bedoeling dat je op Facebook dingen met anderen deelt, en dat er een soort kruisbestuiving ontstaat tussen jouw eigen vrienden, en hun vrienden, en daar dan weer de vrienden van enzovoorts. Als ik bijvoorbeeld ergens ‘vind ik leuk’ aanklik, krijgen mijn vrienden dat te zien en kunnen zij dat ‘leuke’ eventueel ook gaan bekijken/lezen. En ‘leuken’.
En zo kan de ‘geleukte’ – ik noem maar een dwarsstraat – meer bezoekers op haar blog krijgen.
Je voelt misschien al waar ik heen wil….

Naast mijn persoonlijke profiel op Facebook, heb ik ook een Facebookpagina van mijn blog.
Ik plaats daar o.a. de link naar mijn (dagelijkse) blogje op, zo nu en dan een foto of ik kom terug op iets waar ik eerder op mijn blog over geschreven heb.
Natuurlijk mag je zelf ook iets plaatsen op mijn prikbord.
Ben je nieuwsgierig geworden, klik dan even op ‘Mrs.dBvZ op Facebook’ in de rechterkolom op mijn blog.

Nu is mijn vraag aan jou: als je het leuk vind om mijn blog te lezen, en je ‘zit’ zelf ook op Facebook, klik dan op het ‘vind-ik-leuk-knopje’ om je te abonneren op mij Facebookpagina.

En zie je mijn blog daarna terug in jouw tijdlijn, en je vond mijn blog die dag leuk, wil je dat dan ook delen met jouw vrienden door op ‘vind-ik-leuk’ of ‘delen’ (‘share’) te klikken?

Dat zou ik nou zo leuk vinden

iQuote #76 Geblokkeerde creatievelingen

‘We willen tijd vrij houden voor creatief werk,
maar hebben het gevoel dat we eigenlijk iets anders zouden moeten doen.
Als geblokkeerde creatieven richten we onze focus niet op onze verantwoordelijkheid jegens onszelf,
maar op onze verantwoordelijkheid jegens anderen.
We zijn geneigd te denken dat dergelijk gedrag ons tot goede mensen maakt.
Dat is niet het geval.
Het maakt ons tot gefrustreerde mensen.’

~ Julia Cameron in ‘The Artist’s Way’ ~

Hond met pot

Mijn hond is net een kind. Wanneer ik aan de telefoon ben, gaat hij klieren. Dan begint hij mij ineens blaffend uit te dagen om te spelen. Of hij pakt, met een heel ondeugende kop, een rondslingerende sok of slipper.

Hij wéét gewoon dat ik op dat moment niet kan ingrijpen want corrigeren moet met luide stem en dat is een beetje oorverdovend voor degene die ik aan de telefoon heb. Mijn luide stem is namelijk van niveau ‘viswijf’.

Gisteren had hij een weggewaaid plastic bloempotje te pakken. Na een paar rondjes door de tuin achter hem aan gerend te hebben kreeg hij het bloedheet gaf hij zich uiteindelijk over en ging liggen.
Hoewel hij dan ‘stout’ is, is hij ook om op te vreten.
Voordat ik het potje afpakte, eerst maar wat fotootjes gemaakt.

iQuote #75 Speling van het lot

‘Je hebt het leven niet volledig zelf in de hand.
Soms ben je afhankelijk van spelingen van het lot.
Je leven hangt niet volledig af van jouw keuzes.
Wat een geruststelling.’

~ Uit: ‘Kiezen is een kunst’ van Sjoukje van de Kolk ~

Zalig zinnelijk zexy zweet

Zondag en maandag waren hier in het noordoosten twee warme, zomerse dagen. Ook vandaag belooft een mooie dag te worden. Ein-de-lijk! Wat heb ik daar naar uitgekeken.

De weersvoorspellingen voor de komende week zien er veelbelovend uit.
Ik hoop met heel mijn hart dat het mooie weer aanhoudt tot minimaal oktober. Het zou mij persoonlijk heel gelukkig maken.

Wat voor velen misschien een nare bijkomstigheid van dit warme weer is, is transpireren.
Want, is het in ons land een keer warm, dan is de luchtvochtigheidsgraad meestal hoog.
Bij het minst of geringste wat je doet, staat het zweet al op je rug.

Gelukkig heb je daar tegenwoordig tig verschillende soorten deo voor, dus ‘ruiken’ hoef je het niet.
Bovendien zorgen bacteriën op de huid ervoor dat zweet gaat ruiken. Dus wanneer je jezelf regelmatig doucht en daarna deodorant gebruikt, hoef je in principe geen last te hebben van een nare zweetgeur.

Zweten heeft bovendien ook een functie: het koelt het lichaam. Het vocht op het lichaam verdampt en daardoor koelt de huid af.

Ik durf het bijna niet te zeggen maar ik vind de geur van zweet opwindend. Niet dat zure van een lijf dat een flink aantal dagen niet onder de douche is geweest, maar twee of drie dagen mag wat mij betreft.

Ik vind B. woest aantrekkelijk wanneer hij, na een dagje luieren in de zon, niet helemaal okselfris meer is. Wanneer piepkleine zweetdruppeltjes zijn huid doen glimmen ben ik unstoppable. Dierlijk duw ik mijn neus tegen zijn warme huid, snuif zijn lichaamsgeur op en proef zijn zoute zweet op mijn lippen. Zijn lichaam mag dan afgekoeld worden door het transpireren, mijn lichaamstemperatuur stijgt door zijn lichte zweetgeur.
Zo’n geur heeft iets zinnelijks, iets puurs. Iets wat niet perfect is. Iets menselijks maar waar bijna iedereen zijn best voor doet om het te verbergen. Zoiets als opgewonden raken van het kijken naar seks maar dat vóóral niet toegeven.

U begrijpt, het kan mij niet warm genoeg zijn

iQuote #74 Fuck it

‘Fuck it is de perfecte westerse uitdrukking van oosterse spirituele ideeën over loslaten,
je overgeven en om je grip op dingen (gehecht zijn) minder stevig te maken.’

~ Uit: ‘Fuck it’ van John Parkin ~

Poemtata poëziewedstrijd

Onlangs deed ik mee aan de Poemtata poëziewedstrijd. Ik stuurde dit gedicht in:

Amor vincit omnia

pijn van ooit
diep weggestopt
achter littekens
van oude wonden

een woord
een daad

de wond opengereten
tranen vloeien
als bloed van de ziel

woorden volgen
zachtjes
geschreeuwd

pijn van toen
wordt nu gedeeld

moe
leeg
de slaap overwint
net als onze liefde

Vorige week kreeg ik een enthousiast bericht dat mijn gedicht gekozen was om opgenomen te worden in de Poemtata poëziebundel “Koken met eigen woorden”. Wat was ik trots.

Totdat ik verder ging lezen.

De bundels kunnen worden aangekocht á € 10,- per stuk als ze worden afgehaald tijdens de poëzienamiddag van 24 juni in Ertvelde (België). Als de bundel moet worden opgestuurd komt er voor België en Nederland € 3,25 porto bij, voor andere Europese landen € 6,50.

Ergens bekroop mij het gevoel dat de organisatie, onder het mom van een poëziewedstrijd, gedichten verzamelden, om er vervolgens een bundeltje van te maken en dit, om er zelf beter van te worden, te kunnen verkopen aan de schrijvers van die gedichten.

Ik weet het niet hoor. Misschien neemt mijn Hollandse nuchterheid nu de overhand en zie ik het verkeerd. Misschien is het mijn Innerlijke Criticus die mij voorhoudt dat het zo werkt en dat ik écht niet geselecteerd ben omdat mijn gedicht nou zo goed was…

Enniewee, mijn nieuwsgierigheid is gewekt. Ik ga toch maar zo’n bundel bestellen want hé…mijn gedicht is uitverkoren om geplaatst te worden! Dan wil ik die hebben ook!

iQuote #73 Heb geduld, de lente komt

‘Leven is veranderen.
Dat is een les die de seizoenen jaar na jaar voor ons herhalen.
Veranderen houdt soms een moeilijke periode in.
We moeten alles waaraan we gewend waren, vergeten.
Maar als we geduld hebben, komt de lente er aan.’

~ Paulo Coelho ~ 

Drama in de vaatwasser

Sinds enige tijd zie ik een reclame van Sun op tv waarin een ovenschotel de hoofdrol speelt.
Deze is het:

Toen ik die reclame voor het eerst zag, zat ik te trillen op mijn stoel.
Ovenschotel is helemaal in paniek want hij wordt zomaar, onafgespoeld in de vaatwasser gezet, en daar is hij nog helemaal niet klaar voor, want hij is nog zo vies, en hij moet eerst afgespoeld worden.
U begrijpt: de tranen staan dan al in mijn ogen bij het zien van deze marteling voor Ovenschotel.

Maar gelukkig is daar Bord, die hem bemoedigend toespreekt dat hij zich geen zorgen hoeft te maken en dat alles weer goed komt.

De vaatwasser sluit, de vaat in de machine gilt van angst voor wat komen gaat.
De spanning wordt bijna ondraaglijk. Horror met een hoofdletter H.

Daar komt Vaatwastablet. Hij vliegt akelig dicht om Ovenschotel heen.
De Stem zegt gerustellend dat hij niet in paniek hoeft te raken.
Na een kwelling van een paar seconden is Ovenschotel weer smetteloos schoon en huppelt hij stralend de vaatwasser uit.

Tot mijn grote opluchting kwam aan het eind van de reclame een zin in beeld waarin staat dat het om een ’gedramatiseerde weergave’ gaat.
Pffff….gelukkig…ik dacht al…